پوست در بازی

نسیم نیکولاس طالب (Nassim Nicholas Taleb) در اثر جسورانه‌ی پوست در بازی (Skin in the game) که با موضوع عدم تقارن‌های پنهان در زندگی روزمره ارائه شده است تعداد کثیری از باورهای مشهور و قدمت‌دار را در مورد ریسک و پاداش، سیاست و مذهب، مبادلات مالی و مسئولیت‌پذیری شخصی به چالش کشیده است.

طالب یکی از پیش‌روترین متفکران دوره‌ی ما در بحث‌برانگیزترین و عمل‌گرایانه‌ترین اثرش، توصیف دیگری از مفهوم درک دنیا، رشد شغلی، کمک به داشتن یک جامعه عادلانه و منصفانه، تشخیص مهملات و متقاعدسازی دیگران به شما می‌دهد. نسیم نیکولاس طالب با ارجاع به مثال‌هایی از حمورابی تا سنکا، آنتائوس غول‌پیکر تا دونالد ترامپ، به شما نشان می‌دهد که چطور میل به پذیرفتن ریسک‌ ویژگی ذاتی قهرمانان، قدیس‌ها و افراد مترقی بوده است.

در این اثر نویسنده مانند دیگر آثارش با متنی کلاسیک که به راحتی می‌توان آن را در کتابش درک کرد باورهای مشهور و قدمت‌داری که در مورد ارزشمندی افرادی که طرفدار مداخله‌های نظامی هستند، سرمایه‌گذاری‌های مالی انجام می‌دهند و باورهای مذهبی را تبلیغ می‌کنند به چالش کشیده است. از میان این بینش‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

– برای عدالت اجتماعی روی تقارن و به اشتراک گذاشتن ریسک متمرکز شوید. شما نمی‌توانید سود به دست آورید و ریسک را به دیگران انتقال دهید، همانگونه که بانکدارها و شرکت‌های بزرگ این کار را می‌کنند. شما نمی‌توانید بدون قبول مسئولیت ریسک‌های خودتان و پرداخت ضررهایتان ثروتمند شوید. لزوم داشتن پوست در بازی بهتر از هزاران قانون و ظابطه این عدم تقارن را حل خواهد کرد.

– قوانین اخلاقی جهان شمول نیستند. شما جزو دسته‌ای بزرگ‌تر از خودتان، اما همزمان کوچک‌تر از کل بشریت هستید.

عبارت «پوست در بازی» هم‌زمان که بتن اساسی مدیریت ریسک است، به طور غیرقابل باوری نوعی جهان‌بینی نیز هست که در همه ابعاد زندگی، همان طور که طالب بیان می‌کند، می‌تواند نقش داشته باشد. تقارن پوست در بازی قانون ساده‌ای است که برای انصاف و عدالت ضروری و کارآمدترین اسلحه‌ی شکار مهملات است. به خاطر داشته باشید که هیچ زمانی به کسی که پوستش درگیر بازی نیست نمی‌توان اعتماد کرد. بدون درگیر بودن پوست در بازی، احمق‌ها و کلاه‌بردارها منتفع می‌شوند و اشتباه‌هایشان هیچ وقت به ضررشان تمام نخواهد شد.

درنهایت می‌توان گفت از نظر نسیم نیکولاس طالب پوست در بازی عمدتاً به عدالت، شرافت و فداکاری و همه‌ی مسائلی که مربوط به هستی انسان‌هاست مرتبط است.

جملات برگزیده کتاب پوست در بازی:

– ما همیشه دیوانه بوده‌ایم، اما مهارت لازم برای نابودی دنیا را نداشتیم. هم‌اکنون توانش را داریم.
– شما هیچ‌گاه نمی‌توانید کسی را کاملا قانع کنید که اشتباه می‌کند؛ تنها واقعیت می‌تواند او را قانع کند.
– به گونه‌ای با کشورهای ضعیف‌تر مواجه شوید که دوست دارید کشورهای قوی‌تر با شما برخورد کنند.
– با هر فردی که ملاقات می‌کنید مهربان باشید. اما اگر کسی با شما از موضع قدرت برخورد کرد، از موضع قدرت با او برخورد کنید.
– شاید در ذهنتان ندانید که به کدام سمت می‌روید، اما حین عمل کردن می‌دانید.

در بخشی از کتاب پوست در بازی می‌خوانیم:

جامعه دوست دارد قدیس‌ها و قهرمانان اخلاقی‌اش مجرد باشند تا بار فشار خانواده روی دوششان نیاید که مجبور نشوند در دوراهی اغماض اخلاقیات و سیر کردن شکم فرزندانشان قرار بگیرند. کل بشریت به نحوی انتزاعی تبدیل به خانواده‌ی آن‌ها می‌شود. برخی از شهدا نظیر سقراط، دارای کودکان خردسال بودند (اگرچه خودش 70 سال داشت) و با به خطر انداختن آن‌ها، بر این دوراهی غلبه کردند، بسیاری نمی‌توانند.

آسیب‌پذیری سرپرست‌های خانوار به طرز قابل توجهی در تاریخ مورد سو استفاده قرار گرفته است. سامورایی‌ها مجبور می‌شدند خانواده‌هایشان را به‌عنوان گروگان در ادو رها کنند و بدین ترتیب به مقامات اثبات می‌کردند که علیه حکمران‌ها موضع نخواهند گرفت. رومی‌ها و هون‌ها رویه‌ی تبادل «بازدید کنندگان» دائم یا همان فرزندان حکمران‌ها در طرفین ماجرا را پیش گرفتند که این فرزند در خاک ملت خارجی و به‌عنوان یک اسیر طلایی در درگاه پادشاه پرورش می‌یافت.

عثمانی‌ها به سربازان ینگی چری اتکا داشتند، افرادی که در نوزادی از خانواده‌های مسیحی گرفته می‌شدند و هیچ‌گاه ازدواج نمی‌کردند. نداشتن خانواده (یا تماس نگرفتن با خانواده‌) باعث شده بود که کاملاً در خدمت سلطان باشند.